جانم

فلک جز عشق محرابی ندارد جهان بی خاک عشق آبی ندارد غلام عشق شو کاندیشه این است همه صاحبدلان را پیشه این است کسی کز عشق خالی شد، فسرده است گرش صد جان بود بی عشق مرده است ز سوز عشق بهتر در جهان چیست؟ که بی او گل نخدید ابر نگرسیت چو من بی عشق خود جان را ندیدم دلی بفروختم جانی خریدم به عشق آفاق را پردود کردم خرد را چشم خواب آلود کردم کمر بستم به عشق این داستان را صلای عشق در دادم جهان را