جانم

. یه زمانی هست که همه‌ی چیزی که نیاز داری یه پنجره است که هیچ آدم آشنایی از پشتش عبور نکنه، هیچ خاطره ای توی قابش نداشته باشی، با هیچکسی ماشینایی که از پشتش عبور میکنن رو نشمرده باشی، برای آدمها از روی ظاهرشون اسم انتخاب نکرده باشی. به محض دیدن تصویر محو خودتون رو شیشه ش شروع به شکلک درآوردن نکرده باشین...! یه نقطه پر از بی خاطره بودن! برای فراموشی همه خاطره ها که از آدم‌هایی مونده که خودشون نیستن، فراموشی همه‌ی آدم‌های اون خاطره ها که انگار هیچوقت تو اون خاطره، تو اون قاب و کنار اون پنجره نبودن. و فراموشی حال خوبت از اون خاطره ها که تو همون خاطره ها جا موندن.