إشــــــــــڪﮫإﮰ بــــــــــﮰ تــــــــــۅ

مے ترسم از آدم ها ... آدم هایے ڪہ دست مے گذارند روے تنهایے ات ... مجوزِ ورود مے گیرند ... و تنهاترت مے ڪنند ... آدم هایے ڪہ سایہ مے اندازند روے سرت ... و بے تفاوت، سایہ سنگین مے ڪنند ... آدم هایے ڪہ سادہ مے گیرے بودنشان را ... و سخت مے ڪنند گذرِ لحظہ هایت را ... آدم هایے ڪہ ڪوهِ معرفت مے شوے برایشان ... و آنها مدام مے لرزانندت با آتشفشانِ بے معرفتے هاشان ... آدم هایے ڪہ بہ هزار و یڪ خاطرہ، دلبستۀ شان مے شوی… و آنها بي تفاوت ميگذرندو ميروند ... از آدم ها مے ترسم