إشــــــــــڪﮫإﮰ بــــــــــﮰ تــــــــــۅ

خسته ام،ميروم ازقلبِ تو با پاى خودم تا كـه تنهـا بشوم بـا غمِ دنيـاى خودم ليـلىِ قصـه نبـودى كـه شوم مجنونت تن سپردم به بيابان و به صحراۍخودم دلِ دريـايىِ طـوفـان زده ، ارزانىِ خـود مے روم تـا كـه شوم قايقِ درياى خودم بعدِ تـو خاک از آيينـه ى دل مے گيرم تا كـمى هم بنشينم بـه تماشاى خودم ما كـه رفتيم تو باش و همهٔ خاطره ها ميروم تا برسم بى تـو بـه فرداى خودم دل اگـر بعـدِ تـو لـرزيد، حرامش باشد پايبـنـدم بـه خدا، بر سرِ فتواى خـودم