إشــــــــــڪﮫإﮰ بــــــــــﮰ تــــــــــۅ

هر ڪه با او یـار بـودم، عاقبت او هار شد هـر چـه را آبـاد ڪردم روے من آوار شد!! مـن درونِ آستینـم غنچـه اے گر داشتم از بـدِ اقبـالِ مـن آن غنچه شڪلِ مار شد بال و پر دادم اگر یک نوچه ے میخانه را رفت و از ڪـوریِ چشمانم یـلِ دربـار شد همچـو حلّاج از رفیقان نیز گشتم ناامید هرچه حق گفتم سَرَم آخر به روے دار شد شیـخِ دانـا تا نظـر افڪند در سیمایِ من ڪنـجِ عـزلت را گـزید و تا ابد خَمّـار شد! تـرمِ اول دربِ دانشگـاه تـا دیـدم تـورا صبحِ فردا تا قیـامت، آن محل دیوار شد