1
بــا لــب جــمــعــه لــبــت را بــه هوس مــی بــوســمــ
از همــیــن لــحــظــه و تــا قــطــع نــفــس مــی بــوســمــ
مــن ڪــه زنــدانــی چــشــمــان تــو بــودم ز ازلــ
چــشــم زیــبــای تــو را پــشــت قــفــس مــی بــوســمــ
دل مــن را نــدهی وعــده بــه وصــلــت ...پــس از ایــنــ
طــرح لــب های تــو را هم بــه عــبــس ...مــی بــوســمــ
نــه ڪــه پــنــهانــی و بــا تــرس و نــه در خــوف و رجــا
در همــیــن ڪــوچــه و نــزد همــه ڪــس مــی بــوســمــ
هم بــه هنــگــام اذان و دم مــحــراب نــمــاز
هم ڪــلــیــســای مــســیــح وقــت جــرس مــی بــوســمــ
ابــتــدا نــقــش دو چــشــمــان تــو را مــی ڪــشــم و
روی ایــن دفــتــر زیــبــا و ســپــس مــی بــوســمــ
وقــت ایــن قــافــیــه تــنــگ اســت و غــزل مــســت تــو شــد
شــڪــوه داری ڪــه چــرا روی تــو بــس مــی بــوســمــ؟
ع ل ی