📩❣ پـــســتـــ ـخـــونــــــه❣📩

امروز تولده

اقا

یامان بخیله سگ

توروحت

اومد که

کی میاد

همه جام قدم میزنیا🤤🤣

🚶🏻‍♀️🚶🏻‍♀️🚶🏻‍♀️🚶🏻‍♀️

میفرسم بچه خوبیه تایید شده تضمینی

ارش🤤🤤🤤🤤🤤🤤🤤🤤🤤🤤🤤

یکی ازاینا جهت دلدادگی بیاد پی

خداشانس بده

انسانیت یعنی : به کسانی احترام بگذاری که نه برایت کاری کردن و نه قراره یه کاری کنن وگرنه همه به آدمهایب که بهشوم نیاز دارن احترام میگزارند !!

رفت

قسمت قشنگش اینجاست که وقتی پیدات کردم که اصلا دنبال کسی نبودم.

تا وقتی من هستم تو به هیچکس نیاز نداری تا دوست داشته باشه من به جای همه اونایی که هرروز از کنارت رد میشن و میرن دوست دارم .

🤤🤤🤤🤤🤤

اگه #اختلاس را میشد شبیه سازی کرد، این شکلی بود بخور تا حد خفگی

#رقص شاد باش ممدی

حماقت یعنی،همیشه دردسترس بودن واسه کسی : )

ولادت امام هشتم رابر همه گان تبریک عرض میدارم

هر موقع حس کردی تو زندگیت به بن بست رسیدی به اونی فکر کن که تو کامنتا میگه: “یه خانوم خوشگل” بیاد پی و منتظر میمونه

لایک

ترس از مرگ، بهترین نشانه برای وجود یک چیزِ اشتباه است؛ یعنی زندگی نامرغوب! #ویتگنشتاین خدایا خودت میودنی ترسی ندارم

او مثل یک منظره‌ی رویای افیونی به من جلوه کرد. او همان حرارت عشقی مهر گیاه را در من تولید کرد. اندام نازک و کشیده با خط متناسبی که از شانه، بازو، پستان‌ها، سینه، کپل و ساق پاهایش پایین می‌رفت، مثل این بود که تن او را از آغوش جفتش بیرون کشیده باشند، مثل ماده‌ی مهر گیاه بود که از بغل جفتش جدا کرده باشند... ◾️بوف کور | صادق هدایت

میدانی هيچ حقيقتی خارج از وجود خودمان نيست. در عشق اين مطلب بهتر معلوم میشود، چون هر كسی با قوه تصور خودش كس ديگر را دوست دارد و اين از قوه تصور خودش است كه كيف می‌برد نه از زنی كه جلو اوست و گمان می‌كند كه او را دوست دارد. آن زن تصور نهانی خودمان است، يک موهوم است كه با حقيقت خيلی فرق دارد. صادق هدايت

همه کارهایی که کرده بودم و کاری که میخواستم بکنم و همه چیز به نظرم بیهوده و پوچ بود. سر تا سر زندگی به نظرم مسخره می‌آمد، نگاهی به دور اطاق انداختم. همه چیزها سر جای خودشان بودند، رفتم جلو آینه در گنجه، به چهره افروخته خودم نگاه کردم، چشمها را نیمه بستم، لای دهنم را کمی باز کردم و سرم را به حالت مرده کج گرفتم. با خودم گفتم فردا صبح، به این صورت در خواهم آمد، اول هر چه در میزنند کسی جواب نمی دهد، ت ...

پس دومی کی بود که گریه میکرد؟ من که من که یک نفر بیشتر نبودم...!

دوباره سکوت و تاریکی همه‌ جا را فرا گرفت.من پیه‌سوز اطاقم را روشن نکردم، خوشم آمد که در تاریکی بنشینم – تاریکی، این ماده غلیظ سیال که در همه‌ جا و در همه چیز تراوش میکند. من به آن خو گرفته بودم – در تاریکی بود که افکار گم شده‌ام، ترسهای فراموش شده، افکار مهیب باور نکردنی که نمی‌دانستم در کدام گوشه مغزم پنهان شده بود، همه از سر نو جان میگرفت، راه می‌افتاد و به من دهن کجی میکرد – کنج اطاق، پشت پرده، ...