راستش را بخواهی، تو تنها کسی بودی که وقتی دردهایش را برایم مینوشت، اشک هایش را پاک میکرد، و با ناتوانی پس از جملات بهم ریختهی ذهنش میپرسید: «میفهمی چه میگویم؟» آن «میفهمم»هایی که از میان لبانم بیرون میآمد واقعی بود. نه که گمان کنی من به دیگران دروغ میگویم، نه! ولی از روزی که دردها و رنج هایی که تو میکشیدی مرا تکه تکه کرد -به قدری که گاهی احساس میکردم شاید بیشتر از تو غصه میخورم- دانس ...